توی این قصه کسی با کسی آشنا نبود

همه خنجر توی دست و خنده روی لبشون

توی شب صدایی جز گریه ی بی صدا نبود
 
نمی خوام مثل همه گریه کنم

دیگه گریه دلو وا نمی کنه

قصه های پشت این پنجره ها

غمو از دلم جدا نمی کنه
 
قصه ی ماتم من هر چی که بود هر چی که هست

قصه ی ماتم قلبِ خسته ی یه آدمه

وقت خوابه دیگه دیره نمی خوام قصه بگم

از غم و غصه برات هر چی بگم بازم کمه
 
 نمی خوام مثل همه گریه کنم

دیگه گریه دلو وا نمی کنه

قصه های پشت این پنجره ها

غمو از دلم جدا نمی کنه

 نفس نفس می زدم مثل دل گنجشکی که پريده از

قفس

 فکر می کنم خواب ديده بودم باز

 خواب ديدم که می دويدم ميان يک جنگل که درختهايش

 ريشه در آسمان داشت و شاخه هايش فرو رفته بود

توی دل زمين

 می دويدم که به خدا بگويم نکند خوابش برده زمين زير

 و رو شده

 خدا اگر يه لحظه حواسش بپرد از دور و برش , به نظرم

 همه چيز زيرو رو شود

 توی ذهنم آمد اگر خدا حواسش پرت شود لطافت باران

را بگيرد تن آدم زير قطره هايش سوراخ می شود

 از خواب پريدم خيس

 غلت زدم به سينه خوابيدم کف زمين

 دستم را باز کردم گوشم را چسباندم به سينه اش

 به سينه زمين که که خودش يکبار به من گفت دلش زير

 اتاق من می زند

 تالاپ, تولوپ ...

 يکبار زمين به من گفت عاشق است

 عاشق ماه شده بود بيچاره , دلش کوچک بود و داغ

 شب ها به همين خاطر دلش تند می زد و داغ تر

 و ماه بی خيال با ستاره ها چشمک بازی می کرد و

صورتش را می ماليد به لطافت ابرها

 ماه برای زمين يک  " تو "  بود , يک  " توی "  خيلی

 دور .
 ...

 ...
 پابرهنه روی سنگ فرش باران خورده کف حياط راه رفتن

 خيلی خوب است

 کف پای آدم بايد نفس بکشد

 از توی کيسه رفتن خسته می شود طفلک گاهی

 گاهی فکر می کنم انگشت کوچک پايم يک بچه کوچک

 است که دلش می خواهد انگشت شصت پايم را بمکد

 خواستم بدهمش نشد

 بيچاره همه چيزهای کوچک که دلشان چيزهای بزرگ

 می خواهد

 مثل دل من که  " تو "  را می خواهد

 امروز کشف کردم رسيدن به دلخواه سخت است حتی

 اگر چهار انگشت باشد

 ولی غير ممکن نيست ...

           Reza keshavaraz